یه حسی این مدلی دارم که هزار تا آدم

با هم تو سرم دارن حرف میزنن

یعنی افکار زیاد ... دلمشغولی های زیاد

دغدغه های زیاد و خیلی چیزهای دیگه

.....

دستم به نوشتن نمیره دلم به گفتن نمیره

ولی دلتنگ حرف زدنم بیان کردنم

نه حق ناراحتی الانم را دارم

نه حق اشک ریختن های الانم را

زمانی که باید تلاش میکردم خودم را از این مخمصه نجات میدادم مثل ترسوها رفتار کردم

و الان باز هم دارم همان رفتار را انجام میدهم

احمق ترین آدمی که در زندگی ام دیده ام خودم هستم بله خودم !

تمام ناراحتی های کوچک و بزرگی که دارم همه اش تقصیر خودم است خودم باعث و بانی اش هستم .

حق ناراحتی از اطرافیانم را ندارم

مقصر اصلی زندگی ام خودم هستم

همهمه های ذهنیم تمام نشدنی هستنبا همه ی این سروصداهای مغزی از خواب بلند میشوم به خواب میروم آنقدر خسته از خواب بلند میشوم که دلم میخواد فقط بنشینم گریه کنم از این همه خستگی ذهنی خستگی و کوفتگی بدنی ام به کنار بخاطر هر روز باشگاه رفتنم ورزش چرا کمک به آرامی ذهنم نمیکند؟ گاهی میترسم نکند در خواب بلند بلند حرف بزنم از جرو بحث های بی مورد و تمام نشدنی پدر و مادرم خسته ام از رفتارهای آزاردهنده ی

پتو کشیدم رو سرم سرجام غلت میزنمدو روزه باشگاه نرفتم دیروز بیدلیل مریض شدم امروز کلیه دردم بهانه شد مثانم آلارم سرویس رفتن میده و من هنوز سرجام هستم همون روزی که مریض شدم عصرش آرایشگاه بودم موهای صورتمو تمیز برنداشته از بودنشون عصبی میشم مدل ابروهامو کلا تغییر داده یه زخمم گذاشت زیر ابرو باید حموم برم موهامو کوتاه کنم حجم زیادشونو دوست ندارم اپیلاسیونم عقب افتاده تو خونه تمریناتمو انجام بدم

یکی به من بگه چرا دوباره بیدار شدم ؟؟

مغز من ساعت خاموشی نداره

...

امروز وارد تولدم شدم

بله امروز تولدم هست

#بدم نمیاد فردا یهو از در وارد شی ببینمت

سر قولت باشی

ولی نمیشه نه

# ابروهامو به باد فنا دادم همین و بس